Δημοσιεύσεις από ‘Αθλητές’

Στέφανος Σταμέλλος: Tρέχοντας στα μονοπάτια της Οίτης, στα χνάρια του Ηρακλή

Μια γλυκιά περιπέτεια χωρίς τέλος. 10η χρονιά… και του χρόνου!

Όταν ξεκινούσε ο Λουκάς πριν δέκα χρόνια, το 2007, τον αγώνα με τον τίτλο «1ος Διεθνής Ορεινός Μαραθώνιος “Ηρακλής”», με τις τότε δυσκολίες, κανείς δεν πίστευε τη σημερινή του εξέλιξη και την διεθνή του πια ακτινοβολία μέσα από το SKYRUNNER(www.skyrunner.gr). Στο μεταξύ, τα τελευταία χρόνια γίνονται τρεις παράλληλοι αγώνες: το «Μονοπάτι των Φαρμακίδων» 6,4 χιλ, τον Ημιμαραθώνιο «ΕΛΛΕΒΟΡΟΣ» 16,2 χιλ και τον Μαραθώνιο της Οίτης «Hercules Mountain Marathon» 42,35 χιλ. Όσο για μένα – συμμετέχοντας φέτος για 10η φορά στον Μαραθώνιο – εξακολουθεί να αποτελεί ένα στοίχημα με αντίπαλο τον εαυτό μου, τα «θέλω» μου και τα «μπορώ», που πια οδηγείται σε μια μορφή διασκέδασης.

Για την Οίτη έχουμε γράψει τόσες φορές∙ ανεβήκαμε, πεζοπορήσαμε, τρέξαμε, κουβεντιάσαμε τόσες φορές. Και όπως φαίνεται θα είναι πάντα ο τόπος αναφοράς και προορισμού για μας τους «κοντινούς». Μια ανολοκλήρωτη σχέση στα πλαίσια της ορειβασίας, της οικολογίας και της αισθητικής απόλαυσης, της εκτόνωσης και της ψυχικής ηρεμίας.  Και του ορεινού τρεξίματος…

Πόσο μάλλον όταν την αγναντεύεις από το παράθυρο, απέναντι, κάθε μέρα και κάθε ώρα∙ και τη νιώθεις δίπλα σου. Ένα βουνό, μια φυσική ομορφιά με ατέλειωτα ελατοδάση, σπάνια είδη φυτών και λουλουδιών, πλούσια πανίδα με σημαντική την παρουσία του αγριόγιδου της Οίτης. «Κάθε βουνό κι η υπογραφή του», που λέει και ο Ελύτης… Πολλά νερά, που κατεβαίνουν τις περισσότερες φορές απότομα, μέσα από τα απόκρημνα και πανέμορφα φαράγγια σχηματίζοντας καταρράκτες. Πολλές πηγές-νερομάνες και πολλές βρύσες, oι ιαματικές πηγές χαμηλότερα στα Λουτρά Υπάτης. Αρκετές καταβόθρες, οροπέδια, φυσικά μπαλκόνια.

Ένας ορεινός αγώνας τρεξίματος μεγάλης διάρκειας θέλει ανάλογη προετοιμασία. Προετοιμασία σωματική, διατροφής, ψυχολογική. Προπαντός, για μας τους «ερασιτέχνες» του είδους, το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό. Πρέπει να «φτιάχνεσαι», που λένε, για να μπορέσεις να ξεπεράσεις τους φόβους, τις όποιες αναστολές και την ιδιαίτερη κούραση∙ την κούραση της προετοιμασίας και του αγώνα. Έτσι, δεν ξέφυγα πολύ από τα κλασσικά: αρκετή δουλειά με ανηφόρες και κατηφόρες μικρής και μεγάλης διάρκειας, αυξάνοντας σταδιακά τους ρυθμούς της προπόνησης με ένα μέγιστο στόχο και σιγά σιγά μειώνοντας έγκαιρα τις αποστάσεις, χωρίς ιδιαίτερη σπατάλη δυνάμεων. Την τελευταία βδομάδα χαλαρά με μισάωρα συντήρησης. Ταυτόχρονα ελαφριά γυμναστική, κυρίως για τους τετρακέφαλους, τους δικέφαλους και τους κοιλιακούς. Στη διατροφή, την τελευταία εβδομάδα πριν τον αγώνα προσπάθησα να πάρω υδατάνθρακες με μακαρόνια, ρύζι και πατάτες. Την παραμονή του αγώνα, συμμετοχή στην καθιερωμένη ενημέρωση από τη διοργάνωση και στο πάστα πάρτυ για όλους, στο χώρο του Γυμνασίου – Λυκείου Υπάτης.

Αλλά τα βασικά μου εφόδια, τελικά, νομίζω είναι η εμπειρία και το ένστικτο. Η εμπειρία τόσων χρόνων στο βουνό και στους ορεινούς αγώνες, αλλά και το ένστικτο του άγριου ζώου, που λέει πολλές φορές η Βάσω πως έχω. Μεγάλωσα πρώτα απ’ όλα μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον, που θεωρώ πως είναι ο πλούτος μου. Και λέω πως ξεκίνησα τη ζωή μου με την πληρότητα, που προσφέρει η φύση.(εδώ ο αφηγητής δεν κρύβει ότι υπερτονίζει τα προσωπικά του βιώματα…)

Το πρωί του αγώνα είμαστε στην Υπάτη με την μάνατζερ μου στη ζωή, και προσωπική μου φωτογράφο, τη Βάσω, έτοιμος στην αφετηρία για δέκατη φορά φέτος. Όλα θυμίζουν γιορτή. Βγαίνουν οι φωτογραφίες και ακούμε τις τελευταίες οδηγίες από τους διοργανωτές: Έχουμε το δικό μας παγούρι για νερό, γιατί δεν δίνονται μπουκάλια και ποτήρια για ευνόητους λόγους και «…δεν πετάμε σκουπίδια. Όχι μόνο γιατί αυτό τιμωρείται αλλά και γιατί οι αθλητές αντοχής πρέπει να έχουν αυξημένη περιβαλλοντική ευθύνη. Η συμπεριφορά αυτή, το να πετάμε σκουπίδια, δε συμβαδίζει με τις αρχές και τα ήθη των αθλητών και των ανθρώπων που αγαπούν τη φύση»

 

Η εκκίνηση του αγώνα δόθηκε στην κεντρική πλατεία της Υπάτης με τους αθλητές των δύο άλλων αγώνων, του Ελλέβορου και των Φαρμακίδων, να χειροκροτούν αναμένοντας τη δική τους εκκίνηση. Μπαίνουμε στο μονοπάτι των Φαρμακίδων, αφού εξαντλήσουμε τα πρώτα 500μ σε άσφαλτο και τα επόμενα 500μ σε έντονα ανηφορικό χωματόδρομο και κάνοντας τις πρώτες δοκιμές στα βασικά «εργαλεία»: καρδιά, σφυγμούς, αναπνοές. Περνώντας δίπλα από το σπηλαιοβάραθρο της Ανεμότρυπας κατεβαίνουμε με μικρές τραβέρσες στο ποτάμι, το περνάμε στην κρεμαστή γέφυρα και ανηφορίζουμε απέναντι μέχρι το Καπνοχώρι. Σιγά σιγά οι αναπνοές επιταχύνονται και οι πρώτες σταγόνες ιδρώτα αρχίζουν να τρέχουν στο μέτωπο.

Στο Καπνοχώρι (στο 3,1ο χιλ),  είναι ο πρώτος Σταθμός με τους εθελοντές του χωριού. Περνώντας μέσα από το χωριό συνεχίζουμε τον δασικό δρόμο, που ελίσσεται απέναντι από τη Ροδοκάλους και πάνω από το φαράγγι. Είναι ένα όμορφο φθινοπωρινό πρωινό και οι δρομείς ανεβαίνουν στις δασωμένες πλαγιές, ενώ ο ήλιος της Οίτης τονίζει τα χρώματα και μεγαλώνει τη διάθεση. Κάτω το ποτάμι, ο θεός Σπερχειός, και η κοιλάδα, και ψηλά το βουνό.

Φθάνουμε στην Καστανιά, στον δεύτερο Σταθμό(7ο χιλ της διαδρομής, 1040μ υψόμετρο). Ο χρόνος μου: μία ώρα και δέκα λεπτά, στα πλαίσια του στόχου. Βοηθάει αυτό να ξέρεις ότι πας καλά για ψυχολογικούς λόγους. Αφήνουμε την Καστανιά, περνάμε την βρύση αμέσως μετά το χωριό και τα σημάδια μας οδηγούν στο μονοπάτι, πότε πάνω και πότε κάτω από την άσφαλτο, μέσα στα έλατα  Στο 1,5 χιλ περίπου από την Καστανιά ανεβαίνουμε στην άσφαλτο και την αφήνουμε σχεδόν αμέσως παρακάμπτοντας από αριστερά την εξοχική κατοικία και παίρνοντας το παλιό όμορφο μονοπάτι μέσα στο δάσος, που ένωνε το Νεοχώρι με τον κάμπο και χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα στις μετακινήσεις των κοπαδιών .

 

Περνάμε την ποτίστρα στις Κορομηλιές – η οποία δεν έχει νερό γιατί η υδρομάστευση χρειάζεται συντήρηση – και βγαίνουμε στην Πάθενα περνώντας το Παθενόρεμα, όπου το χειμώνα του 1938 χάθηκαν σε χιονοστιβάδα τα δύο κορίτσια που κατέβαιναν στην Υπάτη από το Νεοχώρι. Στην Πάθενα συναντάμε ξανά την άσφαλτο που οδηγεί στο Νεοχώρι. Είναι ένα διάσελο με μοναδική θέα στα Βαρδούσια, τη Γκιώνα και τη Γραμμένη Οξιά. Εδώ είναι και ο τρίτος Σταθμός (10,8 χιλ, 1460μ υψόμετρο) που τον κρατάει κάθε χρόνο ο Σύλλογος Γυναικών Μεξιατών. Ο χρόνος μου κι εδώ μέσα στο στόχο, κάτι λιγότερο από δύο ώρες.

Από το διάσελο της Πάθενας κινούμαστε νότια ακολουθώντας στην αρχή το δασικό δρόμο και στη συνέχεια το ανηφορικό μονοπάτι. Μπροστά μας το Ζηρέλι, το μικρό οροπέδιο, ακριβώς κάτω απ’ τον Αετό(1697μ). Περνάμε τον Αετό από δεξιά και συνεχίζουμε πάνω από τα Μνήματα – κάτω ακριβώς είναι η στάνη του Ηλία Χονδραλή – ανεβαίνοντας για την Τούρλα.

Αυτή είναι η πρώτη πραγματική ανηφόρα! Μετράω διαρκώς τα χιλιόμετρα, τις ώρες, τα λεπτά. Εδώ μετράω αναπνοές ως τα εκατό∙ και ξανά από την αρχή. Πάει, τελείωσε κι αυτή η ανηφόρα! και είμαστε στην Τούρλα (1779μ, στο 13,4 χιλ)

Κάτω
στο βάθος
τόσα πέλματα βαριά
τόση βουή με καταρράχτες
ακούγονται να σπάζουν επιφάνειες
κατρακυλάν στις φλέβες μας ποτάμια…
[Μιχάλης Κατσαρός]

Κατεβαίνουμε σε ένα απότομο στην αρχή κατηφορικό κομμάτι και φθάνουμε απέναντι στο εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, που πανηγυρίζει κάθε χρόνο στις 29 Ιουνίου στη «γιορτή της στρούγκας», συγκεντρώνοντας τους κατοίκους του Νεοχωρίου και όχι μόνο. Είμαστε χαμηλά κάτω από το Βλίτο, στα δεξιά μας ορθώνεται ο στιβαρός όγκος του Ζαμπιοτσούμαρου, ενώ στα ριζά του κυλάει το ρέμα της Ασπρόβρυσης και παράλληλα το αυλάκι, που φέρνει το νερό χαμηλότερα, στους Νεοχωρίτικους κήπους. Τρέχοντας, απολαμβάνουμε τις έντονες μυρωδιές από  τους θάμνους και τα άγρια βότανα  στις πλαγιές και στις ρεματιές.

Από το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων κατηφορίζουμε νοτιοδυτικά ακολουθώντας το «Μονοπάτι των Τσοπάνηδων», που διασχίζει το δάσος με έλατα παράλληλα με το αρδευτικό αυλάκι και καταλήγει στην κορυφή στο Νεοχώρι, στη βρύση (17,3 χιλ 1335μ υψόμετρο), όπου και ο 4ος Σταθμός που τον κρατάει ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού. Κι εδώ ο χρόνος μου μέσα στο στόχο, κάτι λιγότερο από τρεις ώρες.

Ακολουθούμε στη συνέχεια «το Μονοπάτι των Τσοπάνηδων», με την γκλίτσα στην πινακίδα της σήμανσης. Είναι το μονοπάτι που ακολουθούσαν οι βοσκοί στο παρελθόν για να οδηγήσουν τα κοπάδια τους στα ορεινά βοσκοτόπια. Ξεκινάει από το Νεοχώρι στο τέλος του ασφαλτοστρωμένου δρόμου στην κορυφή του χωριού, όπου και η πέτρινη βρύση. Η διαδρομή ακολουθεί χωματόδρομο για 400 μ. με ΒΑ κατεύθυνση, δίπλα στον υδραύλακα που ποτίζει τα κτήματα του χωριού. Στη συνέχεια κατηφορίζει ήπια προς το ρεματάκι που έρχεται από ανατολικά, περνάει στην άλλη πλευρά του ρέματος, προς τα νότια, με ήπια ανοδική πορεία, διασχίζοντας το πανέμορφο πυκνό δάσος ελάτης. Ανεβαίνει σε διάσελο έχοντας τη μαγευτική θέα των Βαρδουσίων στα νότια.

Ακολουθώντας κατεύθυνση νοτιοανατολική, περνάει μέσα από εγκαταλειμμένα χωράφια με κέδρους, αγριοκορομηλιές και κράταιγους, μάρτυρες των παραδοσιακών αγροτικών δραστηριοτήτων του παρελθόντος και συναντάει στην πλαγιά μαλόκεδρο μεγάλης ηλικίας. Από εδώ το μονοπάτι στρέφεται ανατολικά ανηφορίζοντας σε μια πλαγιά με πολλές πέτρες και φτάνει στην τοποθεσία «Πυργάκια». Κατηφορίζει λίγο στο μακρόστενο οροπέδιο «Κάμπος», που το διασχίζει αυλάκι με νερό και συνεχίζοντας φτάνει στο μεγάλο λιβάδι «Δρακοπηδήματα», όπου βρίσκεται στρούγκα για τα γιδοπρόβατα και μικρό πέτρινο σπιτάκι για πρόχειρο κατάλυμα του τσοπάνη. Εδώ φτάνει το πέτρινο αυλάκι από την πηγή «Κυδωνιά», που κατασκευάστηκε το 1961 από ηπειρώτες μαστόρους για να ποτιστεί το λιβάδι.

Στα Δρακοπηδήματα (22,5ο χιλ της διαδρομής) είναι ο 5ος Σταθμός, που τον κρατάει πάντα ο Φιλοπρόοδος Όμιλος Λουτρών Υπάτης(Φ.Ο.Λ.Υ.). Από δω αρχίζει η ανάβαση για την κορυφή, στον Πύργο, με ομαλές τραβέρσες στην αρχή και την τελική σχετικά απότομη κλίση. Από αυτό το σημείο και μέχρι την κορυφή πρέπει να με προσπέρασαν πολλοί. Εγώ δεν προσπέρασα κανέναν. Μόνο κάποιος εγκατέλειψε μπροστά και μπήκε στο τζιπ που ανέβηκε μέχρι εκεί. Δεν έφθανε η κούραση, ήρθαν και οι κράμπες. Με βοήθησαν ο Νίκος με τις κάψουλες του μαγνήσιου και η Αγγελική. Οφείλω να τους ευχαριστήσω. Βρισκόμουνα στο αποκορύφωμα της εξάντλησης. Ίσως έγινε αυτό που είπε ο Νίκος: έπαθα μίνι αφυδάτωση. Έπινα νερό, αλλά δεν υπολόγισα σωστά την ζέστη. Στο πρώτο ρυάκι που βρήκα μπροστά μου γέμισα ξανά το παγούρι. Από κει και μετά ο καιρός άλλαξε, άρχισε ο δροσερός αέρας και τα σύννεφα πύκνωσαν.

Η εξάντληση στο μέσον του αγώνα θεωρείται καθεστώς και είναι και λίγο εγκεφαλικό. Δεν μπορείς να φορτσάρεις αδιάκοπα και να παραμένεις αλύγιστος μπροστά στην κούραση. Παρά ταύτα οι μύες μου δεν ήταν πια σε θέση να συγκαλέσουν «λαϊκό δικαστήριο» να με τιμωρήσουν και φαίνονταν να έχουν αφήσει στην άκρη τις γκρίνιες σε μια προσπάθεια να επανακάμψουν. Έρχεται έτσι ευχάριστα η ανακούφιση, όταν αρχίζεις να λύνεις ξανά το «δεμάτι» των δυνάμεων που είχες φτιάξει για τον αγώνα…

«Ν’ ανεβώ στην κορφή σου, να πετάξω στη γης ένα λουλούδι…» λέει η Μαρίνα Τσβετάγεβα. Ν’ ανεβώ στην κορυφή σου Οίτη, να πετάξω… λέω εγώ. Βρισκόμαστε στον Πύργο, στην ψηλότερη κορυφή του βουνού, στα 2.152μ υψόμετρο και στο 25,6…

19 Oct 4:01 PM 0 Read More...

Η Ελληνική σημαία στο τερματισμό του υπερμαραθώνιου της ερήμου!

Marathon des Sables 2016: Μια πολύ μεγάλη επιτυχία για την Ελληνική δρομική κοινότητα ήρθε από τον Δημήτρη Κασίμη και τον Τόλη Βυζαρέλη, που ολοκλήρωσαν τον πολυήμερο υπερμαραθώνιο της άμμου! Οι δύο αθλητές της Kasimis Training Team πραγματοποίησαν μια σπουδαία υπερπροσπάθεια καθ’ όλη την διάρκεια του 31ου Marathon des Sables. Όχι μόνο τερμάτισαν και στις 5 αγωνιστικές ημέρες του αγώνα όπως ήταν ο αρχικός στόχος, αλλά σκαρφάλωσαν και σε υψηλές θέσεις στην τελική γενική κατάταξη ανάμεσα στους συνολικά 1100 αθλητές που ξεκίνησαν τον αγώνα!

Ο Δημήτρης Κασίμης κατέκτησε την 64η θέση με συνολικό χρόνο 32 ώρες, 9 λεπτά και 49 δευτερόλεπτα. Ενδεικτική της πολύ καλής εμφάνισης του η 51η θέση που κατέλαβε στην 5η και τελευταία αγωνιστική ημέρα, όπου τερμάτισε με επίδοση 04.28.14, παρά την συσσωρευμένη καταπόνηση των προηγούμενων ημερών! Ο Τόλης Βυζαρέλης πραγματοποίησε και αυτός την καλύτερη του εμφάνιση στο 5ο ετάπ των συμβολικών 42.2 χλμ της απόστασης του μαραθωνίου, τερματίζοντας στην 233η θέση με επίδοση 05.31.10! Κατέλαβε έτσι την 278η θέση της γενικής κατάταξης, με συνολικό χρόνο 42 ώρες 36 λεπτά και 38 δευτερόλεπτα! Οι δύο Έλληνες αθλητές έτρεξαν μαζί την 6η ημέρα του Marathon des Sables, η οποία είναι αφιερωμένη στην Unicef, και έστειλαν με όλους τους συμμετέχοντες ένα δυνατό μήνυμα για την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών όλου του κόσμου.

Οι καιρικές συνθήκες που επικράτησαν στην 31η διοργάνωση του Marathon des Sables συγκαταλέγονται ανάμεσα στις πλέον δύσκολες της ιστορίας του αγώνα.

“Πρώτη ημέρα σήμερα μετά από 7 ημέρες στη Σαχάρα και το μυαλό μας είναι εκεί. Δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει τι έγινε” μας λένε ο Δημήτρης και ο Τόλης.

“Τριάντα δύο και σαράντα δύο ώρες αγωνιστικής προσπάθειας στα όρια, ακόμα και σε 52 βαθμούς κελσίου. Οι αμμοθύελλες των πρώτων ημερών, τα βουνά της  άμμου. Οι πολύ σκληρές συνθήκες διαβίωσης στις σκηνές και η αϋπνία.  Ελάχιστο νερό, ελάχιστο φαγητό και ένα σακίδιο μόνιμα στην πλάτη…  Οι εικόνες είναι ακόμα ανάκατες στο μυαλό… Όσο καλά και αν έχεις προετοιμαστεί, χρειάζεται να αντλήσεις όλες σου τις ψυχικές δυνάμεις για να τερματίσεις έναν τέτοιο αγώνα. Όταν αγωνίζεσαι υπό τέτοιες συνθήκες το μυαλό κάνει διάφορα παιχνίδια για να βγουν από μέσα σου δυνάμεις που δεν γνώριζες ότι έχεις… οι δικοί σου, όλα όσα στερήθηκες και πέρασες για να φτάσεις στην γραμμή της εκκίνησης δε σου επιτρέπουν να σταματήσεις… πριν τον φτάσεις στον τερματισμό.

Ο MdS δεν είναι απλά ένας αγώνας τρεξίματος…  Σε φέρνει στα όρια σου, στα όρια της επιβίωσης, σε αλλάζει. Επανεκτιμάς πολλά πράγματα που είχες δεδομένα… Το νερό, το κρεβάτι, το φαγητό.

Αυτό που ζήσαμε στο MDS…

19 Apr 7:29 AM 0 Read More...

Η “ΜΑΧΗ” ΤΩΝ ΔΥΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΣΑΧΑΡΑ, ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

Δυναμική παρουσία πραγματοποιούν οι δύο έλληνες αθλητές Δημήτρης Κασίμης – αριθμός 647- και Τόλης Βυζαρέλης – αριθμός 648- στο 31ο Marathon des Sables που ξεκίνησε την Κυριακή 10 Απριλίου και πραγματοποιείται στην έρημο Σαχάρα!

Δημήτρης Κασίμης και Τόλης Βυζαρέλης τερμάτισαν χτες την 4η και δυσκολότερη αγωνιστική ημέρα του MDS 2016, τρέχοντας σε μια διαδρομή μήκους 84.6 χλμ! Πραγματοποιώντας έναν αγώνα τακτικής, είχαν ως κύριο μέλημά τους την οικονομία των σωματικών τους δυνάμεων, αλλά και την σταθερή κίνηση σε ένα έδαφος με πολλές δυσκολίες, έντονες ανηφόρες και κατηφόρες και φυσικά αμμοθύελλες! Κατάφεραν έτσι να τερματίσουν σε υψηλές θέσεις στην γενική κατάταξη!

Πιο συγκεκριμένα Δημήτρης Κασίμης ολοκλήρωσε την 4η αγωνιστική ημέρα (84,6 χλμ) σε 12 ώρες και 35 λεπτά αγώνα καταλαμβάνοντας την 79 η θέση και ο Τόλης Βυζαρέλης 17 ώρες και 28 λεπτά, καταλαμβάνοντας 328η θέση, ανάμεσα σε συνολικά 1000 αθλητές που συνεχίζουν τον αγώνα!

Μετά και το τέλος των 4 πρώτων αγωνιστικών ημερών  ο Δημήτρης Κασίμης βρίσκεται 67η θέση της γενικής κατάταξης με συνολικό χρόνο 27 ώρες 41 λεπτά και 35 δευτερόλεπτα, ενώ ο Τόλης Βυζαρέλης στην 296η θέση με συνολικό χρόνο 37 ώρες 05 λεπτά και 28 δευτερόλεπτα!

Σε επικοινωνία τους, η οποία διεξάγεται μέσω e-mail ή δορυφορικής τηλεφωνικής σύνδεσης (μέσω της διοργάνωσης) οι δύο αθλητές μας έχουν περιγράψει χαρακτηριστικά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν:

“Εκτός από την υψηλή τεχνική δυσκολία του τερέν, πουθενά μα πουθενά δεν υπάρχει σταθερό έδαφος. Ούτε καν στους δρόμους! Οι θερμοκρασίες είναι πολύ υψηλές κατά τη διάρκεια της ημέρες, έχουν φτάσει και τους 50 βαθμούς… Τα πάντα καίνε, σκηνές, κουβέρτες… δε σου κάνει αίσθηση να φας από την ζέστη, αλλά και από την σκόνη”.

Όμως αυτό που σίγουρα δεν περίμεναν πως θα αντιμετωπίσουν σε τόσο έντονο βαθμό οι δύο Έλληνες αθλητές είναι οι δυσκολίες στην διαχείριση του νερού γενικότερα…
«Η κατάσταση με το νερό είναι δραματική. Τα παγούρια μας αδειάζουν σαν να είναι τρύπια μετά τον ανεφοδιασμό μας σε κάθε check point.… Τα νερά είναι πολύ ζεστά, δε σε ξεδιψούν και το χειρότερο, δεν μπορείς να αναζωογονηθείς καθόλου μετά το τέλος του αγώνα…»

Οι δύο αθλητές έχουν διανύσει συνολικά 196,4 χιλιόμετρα στην έρημο Σαχάρα, υπό αντίξοες συνθήκες σε 4 αγωνιστικές ημέρες. Απομένουν 2 αγωνιστικές ημέρες 44 και 17 χιλιομέτρων αντίστοιχα, για να ολοκληρώσουν τον αγώνα τους.

Αναλυτικά τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα των ελλήνων αθλητών:

1η αγωνιστική ημέρα – 34 χλμ
Δημήτρης Κασίμης- bib 647- 139η θέση – 5.21.13…

15 Apr 7:08 AM 0 Read More...

Tρέχοντας Ασκόπως | Κείμενο Κώστας Π.

πηγη

Πειτε οτι θελετε αλλα αγωνας σαν του Χορτιατη , διπλα δηλαδη στην πολη δυσκολα να βρεθει…

Δεν νομιζω βεβαια οτι μπορει να αξιολογουν ολοι το ιδιο καθε αγωνα , καθως οι προτιμησεις διαφερουν , αλλος προτιμα βουνο , αλλος ασφαλτο , υπαρχει ποικιλια διαδρομων για ολα τα γουστα οποτε δεν μπορει να ειναι κανεις απολυτος. Εγω βεβαια εχω τη γνωμη μου και τη λεω και αμα-λαχει τη γραφω κιολας (δικο μου ειναι το σαϊτ οτι θελω γραφω, αμα θελω γραφω και συνταγες)

Τον Χορτιατη φερ’ειπειν τον εχουν ολοι ταυτισει με αφθονη λασπη και ακομη περισσοτερη ταλαιπωρια , μαλλον ανηκει στους δυσκολους αγωνες , αλλα φετος διαψευσθηκαμε παταγωδως ολοι . Δεν μας κακοπεσε βεβαιως… (τετοια ρεκορ σαν τα φετεινα αποκλειται να ξαναγινουν).

Μετα την εμπειρια της Κυριακης που τρεξαμε επιτελους σε στεγνο τερεν το λιγοτερο που μπορω να πω ειναι οτι ευχαριστηθηκαμε αγωνα.

Κατ’αρχην ειχε τις ιδανικες συνθηκες για τρεξιμο, λιακαδα , χωρις ομως ζεστη , στεγνο τερεν , ξυπνησα το πρωι και δεν πιστευα οτι θα τρεξω χωρις να βουτηξω στη λασπη.

Πολλες συμμετοχες και μαλιστα   αθλητων επιδοσεων (αθλητες ειναι αυτα τα νεα παιδια που δεν ειναι σαν κι εμας που μας πιανεται η μεση στην ανηφορα απο το σκυψιμο – εμεις ειμαστε απλως (αχεμ) δρομεις. )

Εξαιρετικη οργανωση απο τον Στελιο τον Καιαφα (αλλα και οσα αλλα παιδια βοηθανε, μπραβο και στον ΣΔΥΘ και στους εθελοντες) σε ενα βουνο με οχι ιδιαιτερα ευκολη διαδρομη.

Γιατι δεν ειναι μονο οτι βγάζουμε εμεις τα γουστα μας σε ενα ωραιο μερος, ειναι οτι μαθαινει και ο κοσμος για τον Χορτιατη , για τα προβληματα του κυριως με την παρανομη υλοτομια (παντα βρισκονται οι καλοθελητες που βαζουν εμποδια στην διοργανωση, του βγαλαν την Παναγια φετος του Στελιου, παλι ειχαμε κρουσματα κακοηθειας, οταν χτιζουν μεχρι πανω στην κορυφη δεν τους πειραζει, ο αγωνας βουνου τους πειραξε και οι δρομεις) και μπορει επιτελους να προστατευθει.

Αυτα ολα μας τα ειπε ενας καλος κυριος πριν την εναρξη , αντιδημαρχος νομιζω ηταν , εγω τα ακουσα και σας τα λεω τωρα, αλλα ειμαι σιγουρος οτι κανεις αλλος απο τους διαγωνιζομενους δεν εδινε προσοχη , ολοι σαν τους κακους τους μαθητες, κοιτουσαν τις αιθεριες υπαρξεις… (το ξερω εκανα ερωτησεις μετα , κανεις δεν ηξερε να πει τι ελεγε ο καλος κυριος με το μικροφωνο στο βαθος )

Γιατι – σοβαρα τωρα – οι δρομεις βοηθαν το δασος ,και το προστατευουν αλλα που μυαλο οι καρεκλοκενταυροι (χαρακτηριστικο παραδειγμα το Σειχ Σου που σχεδον εχει πεθανει).

Συμμετειχα κι εγω βεβαιως στον αγωνα με ενθουσιασμο (καποιοι μπορουν να πουν οτι εχω αγνοια κινδυνου) ετρεξα με παθος, περπατησα με ακομη μεγαλυτερο, εβγαλα φωτογραφιες, πειραξα τους συναθλητες (οσους μειναν πισω με μενα τελος παντων) , κατεβασα πολυ το ρεκορ μου , δεν εγινα ενα με τη λασπη , ημουν μαλλον ηθικος νικητης του αγωνος (για λογους που δεν ειναι του παροντος)   , επεστρεψα ευτυχης και – παραδοξως – καθαρος και αρτιμελης στο σπιτι μου.

Μεγαλος αγωνας με πολυ ωραια τοπια , εναλλαγες τερεν και  καλο ανεφοδιασμο στρατηγικα τοποθετημενο στη μεση του οχταριου του αγωνα .

&nbsp…

08 Mar 11:38 AM 0 Read More...

Συνεργασία της The North Face με τον πρωταθλητή Μιχάλη Παρμάκη

Η κορυφαία outdoor εταιρεία ένδυσης και εξοπλισμού, The North Face καλωσορίζει στην ομάδα της και στους αγώνες ορεινού τρεξίματος, έναν από τους καλύτερους Έλληνες μαραθωνοδρόμους, τον Μιχάλη Παρμάκη.

Ο Μιχάλης, έδωσε το πρώτο του «ορεινό αγωνιστικό ραντεβού» την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2015, στην Κέρκυρα, στον 4ο αγώνα τρεξίματος ορεινού εδάφους “Corfu Mountain Trail 2015”.

Η The North Face, διακρίνοντας το ήθος, τη συνέπεια και τους υψηλούς στόχους του, βρήκε στο πρόσωπο του, έναν ακόμα σπουδαίο αθλητή μεγάλων αποστάσεων.

 

Ο Μιχάλης Παρμάκης είναι γνωστός από τις διακρίσεις του στους δρόμους αντοχής σε όλα τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα. Συγκεκριμένα το 2010 και το 2012 τερμάτισε ως 1ος Πανελληνιονίκης την κλασσική διαδρομή του Μαραθωνίου της Αθήνας, ενώ το 2014 στέφθηκε νικητής στον Ημιμαραθώνιο της Αθήνας.

Παράλληλα, στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου, ανέβηκε κατά σειρά ετών στο βάθρο των νικητών το 2009 (3ος), 2010 (2ος) και 2011 (2ος), ενώ το 2009, τερμάτισε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου τα 10χλμ και 5χλμ. καταλαμβάνοντας αντίστοιχα την 2η και 3η θέση. Το 2010, ο αθλητής βραβεύτηκε από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ) ως κορυφαίος αθλητής, για την περίοδο Σεπτέμβριος-Νοέμβριος 2010.

 

Σχετικά με την The North Face

Η The North Face, ιδρύθηκε το 1966. Με έδρα το San Leandro, California, η εταιρεία προσφέρει τα πιο εξελιγμένα προϊόντα με σκοπό να εξοπλίσει, ορειβάτες, αναρριχητές, σκιέρ, δρομείς καθώς και οποιονδήποτε διαθέτει πάθος για εξερεύνηση και πρωτοποριακό στυλ. Η The North Face έχει ως στόχο της να εμπνεύσει και να ενθαρρύνει τους αθλητές να ξεπερνούν τα όριά τους, να αναζητούν νέες διαδρομές, νέες γραμμές ή να διασχίζουν νέες αποστάσεις καθώς η εξερεύνηση δεν σταματά ποτέ!

Official Page: www.explorerssociety…

04 Feb 11:32 AM 0 Read More...